شهرسازی طبیعت گرا، از جمله جریان های فکری است که طی قرن بیستم بین سالهای 1900 تا 1960 رخ داده است و بر این باور فلسفی است که قوانین و نیروهای طبیعت در جهان فعال اند نه سایر نیروهای فرا طبیعی.


نظریه پردازان طبیعت گرا

مواردی که این نظریه بر آن تأکید دارد عبارتند از:
- توجه ویژه به طبیعت و حفظ شرایط طبیعی موجود زمین
- ساخت و سازها همگام با روش های علمی «طبیعت گرایی روشمند» صورت می گیرد.
- در مقابل شهرسازی ترقی گرا قراردارد
- نظریه پردازان آن منتقد طرح های ترقی گرا نظیر لوکوربوزیه می باشند.